7 Mart 2017

Sadeleşme Yolculuğu: MUCİZE




Bizim ufaklığın kreş yaşına gelmiş olması ve mevcut yaşadığımız evin yakın çevresinde gönlümüze göre kreş bulunmuyor olması, büyükşehir sakini olduğu için zaten hayatı yollarda geçmek zorunda olacak olan ufaklığı daha şimdiden servis çilesiyle tanıştırmak istemiyor olmamız nedeniyle önümüzdeki 8-9 ay içinde evi taşısak iyi olacak sanki fikri oluşmaya başlamıştı son günlerde zihnimizde.

Bu benim için bir umut ışığı olmuş muydu… Tabi ki demek ki en geç 1 yıl içinde bir değişim yaşama ihtimalim vardı … Güzelll… Fakat benim o kadar dayanacak gücüm yoookkk….

Yeniden ”Napıcam ben, Napıcam ben…”



Ve bir gün eşim elinde tabletle geldi, “ Şimdilerde taşınacak olsaydık eğer bu evi düşünebilirdik belki…” dedi…

Bıyık altından güldüm, Keşke ama nerdeee diye .(bu arada kendime bakmaktan o kadar vazgeçmişim yani siz anlayın L)

Neyse, ekrana bakmamla içimdeki havai fişek deposuna kibrit atılması bir oldu…

15 gün sonra nakliye firmasıyla anlaşma yapyorduk…

Bu ev benim mucizem olmuştu…

Apaydınlık, pırıl pırıl, ferah bir ev… Karanlıktan, kasvetten boğulan ben için mükemmeldi.

Ama asıl güzel kısım bu ev 2 oda bir salon bir evdi.

Yıllarca geniş sayılabilecek, kendi içinde deposu, kileri, çamaşır odası, 3 balkonu olan 3 oda 1 salon bir evde yaşayıp da oraya bile sığamayan, her şeyin üst üste yığıldığı bir evden. 2 oda 1 salon ve 1 balkonlu bir eve nasıl bir geçiş yapacaktık ki biz?

Farkettim ki:
 
İşte Benim için asıl mucize burada başlıyordu…
İstediğim kadar eşya azaltabilecektim, hatta buna mecburdum…
İçimdeki heyecanı ve mutluluğu buraya yazacak kelimeleri gerçekten bulamıyorum…