3 Temmuz 2014

Son 4 Gün


Küçük Mucizem,
Son 4 günümüz, her şeyimiz hazır artık 7 Temmuz’u bekliyoruz. Sana çok cici bir kız bebiş odası yaptık, Her eşyayı severek, seni hayal ederek aldık. Elmanın yarısı , her şeyin tam olsun istedi, hayata her şeyin tamam olarak başla. Hiç eksiğin olmasın istedi. Odana girip girip eşyalarını seviyoruz, yatacağın yatağı, oyuncaklarını.
Dün hastaneye gittik bebeğim, hazırlık için, kan verdik, anestezi uzmanı ile görüştük, kombine anestezi uygulanacak ve inşallah seni doğar doğmaz görebileceğim. Umarım çok heyecan yapıp panik olmam, öyle bir durumda hemen genel anestezi yapıyorlar çünkü.
Elmanın yarısı da girecek doğuma bal peteğim, yani şimdilik kararı öyle, O da senin doğduğun anı kaçırmak istemiyor tabi ki ama acaba görebilecek mi çok merak ediyorum, çünkü bobik kan verirken bile bayılıyor. Hastane kokusuna bile dayanamıyor ki, ameliyathane kokusu ve ortamına nasıl dayanacak bilmiyorum. İçeride bayılırsa bak sen şenliğe.
Günlerdir seni ilk gördüğüm anı hayal ediyorum, sesini duyduğumu, kokunu... Hem hemen geçsin, o gün gelsin istiyorum, hem de senin bana bu kadar yakın olmanı o güzel tekmelerini özleyeceğim için üzülüyorum.
Zaman nasıl geçti de, geriye sadece 4 gün kaldı inanamıyorum.
Uykusuz geceler, mide yanmaları, sırt, bel, kaburga ağıları, şişen el, ayaklar, çorap giymenin dünyanın en zor aktivitesi haline gelmesi, ben bu kadar çok şeyi yere düşürüyor muydum ki daha önce düşüncesi, tosba hızında zorlu yürüyüşler, oturduğun yerden kalkacağım diye ödün patlaması, zorunlu hallerde bu işlemin 5 dakika kadar sürmesi, yatakta ancak sol tarafına yatabilmek nedeniyle sürekli uyuşuk sol kol ve sol bacak, alınan 23 kg, bobike verilen eziyet nedeniyle duyulan vicdan azabı, reklamlarda bile sulanan gözler, sonsuz iştah …
Sana kavuşmak için gerekirse hepsini bir dokuz ay daha çekebilirim…
Yeter ki sen sağlıkla yanımıza gel…
                                                                  Annen...